Saturday, November 21, 2009

CCP GRASS NAP

rewind

parang napakasaya namin jan... naalala ko lang.. masayang masaya ako sa picture na yan kahit wala ako :) kasi ang ganda ng kulay :)

ang photo na yan, is actually a request of a friend of mine.. i dunno if its an official photo or mine, but still he can use this photo (without the caption)

friend ko naman sya eh :D hehehe

eto ung.. time na naghahanap na kami ng mga related studies for the thesis sa Design Center, CCP Complex... :) kahit.. mejo nagkakanda kumahog na kami sa aming kanya kanyang projects, masaya parin :)

Saturday, October 24, 2009

Thinking


I HAVE LOTS OF DREAMS. BUT I'M TOO TAMAD TO STUDY. I THINK I CAN'T MAKE IT.


Thinking is faster than work.

Thinking can project plans, strategy leading or jumping 10 or 20, or hundreds of years from its starting point of  a moment, for a working progress. Thinking can produce problems gathered by the thinker's surroundings, and can produce answers with applied /critical analysis.

Work on the other hand, is what we call the execution of thinking, or the action.

Work is likely to be critical, due to changes, thinking may have decided, for its every step work has offered, thinking have to deal with major changes, slight abruptness and so on. Work can spend days and days, when thinking has to jump days and days advance. 

Thinking is what we call something that generates inside our minds, visualizing people, events, place and other whatevers.



For every individual, thinking is his foundation. Thinking shall lead him to knowing, a straight path, or dead end. This is the power of thinking; an individual's concern regarding his move or downfall. Thinking greatly affects the natural occurrence of weakness and strength in each and everyone of us. It follows whatever carries the individual.



Monday, October 5, 2009

Let's waste time together -the Free Life I've been Waiting

haven't felt this feeling...

i want to waste my time with him..

Travel places

laugh together

sing

share music on a single pod

stroll at the park

holding hands

kissing, nose to lips, forehead to cheeks.

That was a great feeling..

sat beneath a tree and wait for the tears to fall from the heavens

share single umbrella under an electrical storm

Watching sunset at a beach together

Eat street foods and bike around the park

burn some money on sweet carousel rides

and shout out alive for the twist and shout

take a picture

his smile

that launched another thousands in my life


sleep under the diamonds of the sky

warm each other, hug me so tight because we both forgot our jackets

make love*wew*


this is real.

this is Love :)

Mararamdaman mong sira na ang right click ng mouse

Sa mga oras na to, wala akong ginagawa kung hindi ang mag-isip. Ang itutok ang mga mata ng maigi sa monitor, kinakatakutan ko ang lumabo ang aking isang pares ng mata. Mahirap to.. Dumodoble ang paningin. Tumataba gawa ng matapang at matamis na kape. Woooooo nu ba yan.. Wala akong maramdaman ni isa.. Nauubusan lang ako ng oras. Kainis naman sabi ni Randy, "Nakakatawa ka naman, ORAS LANG ANG PINOPROBLEMA MO? HAHAHAH" burgis! Di naniniwala, sows... hehehe wala naman akong magagawa.. Kung pde lang lumipad REVERSELY AROUND THE WORLD, napipigilan ko ang oras... Kung nagkaklase ka sa lugar na binabanggit ko (kung nagets mo ako) e d, mahaba ang oras, although nakalipas na at mangyayari pa lang ang bukas sa ibang parte ng mundo.

Nkakapagod huminga, dahil alam kong pagod ako. Nag-aalala naman ako sa classmate kong dinalaw ng lagnat. Panu kaya siya. Ewan siguro mas magaling sya pag me lagnat. Ako ke meron o wala, mabagal. Perfectionista kasi masyado, laging dapat nasa mood gumawa. At natitigilan pag nag-iisip.

Ayaw ng maclick ung right button ng mouse... Patay.. Wag naman sana.alt

Architecturally thinking, Culturally Rejected: Discipline

para mo na ring pinahiya ang sariling lahi.

Kung idadahilan mo na gusto mong matuto ang mga Noypi na magkaroon ng malasakit sa mga facilities na gusto mong iplano, gawan ng disenyo, para ka lang nagdadrama sa harapan ng mga professor.

Aminin na natin. Mahilig tayo sa vandalism. Sa property damages. Kasi walang kaukulang matinding parusa na hindi ka lang matututo mula sa kahihiyan, kung hindi, pang habang buhay mo na itong dadalhin kasabay ng mga taong nakapaligid sa'yo.

Ang mga MMDA officers, pag wala sa paligid, ang mga jeepney drivers ibababa ka na sa maling bababaan. Pag hindi ka ibinaba sa tamang babaan, ang pasahero magmamaktol.

Ang mga security baggage checker, pag walang nakatingin, sos kahit wag ka ng magbukas ng bag.

Pag nakakita ka ng post na NO VANDALISM *on a cartolina paper posted on the wall* susulat ka ng permanent marker NO VANDALISM o SINABI NANG WAG KANG MAG VANDAL E

see? Masakit tanggapin na ang lahi natin ay walang DISIPLINA. Pano ko mabibigay bilang arkitektong STUDENT VERSION ang pinakamagandang design ng shopping mall musuem na posible talaga pero CULTURALLY REJECTED???

nakakainis. Maganda ang pananaw ng project. Pero Rejected ang concept. Kasi tayong mga Noypi ay walang DISIPLINA. Kaninang tanghali iniyakan ko ang nangyari. Although pasado ka. Pero pakiramdam ko binagsak ako. Kahit lang concept un, binago. Kasi hindi kayang ipagkatiwala ang design mo sa LAHAT LAHAT NG MGA PILIPINONG NABUBUHAY NA PUPUNTA SA MALL MUSEUM MO.

INIYAKAN KO ANG UGALI NG SARILI KONG BANSA